باب 57 جواز وصيت مسلمان و ذمى براى ذمى 714 - ( 1 ) ريّان بن شبيب گويد : « مارده براى گروهى از خادمان كليساهاى مسيحيان مالى را وصيت كرد . مسلمانان گفتند : آن را در ميان تهيدستان مسلمان از دوستانت تقسيم كن . من از امام رضا عليه السلام سؤال كردم و گفتم : خواهرم براى گروهى از نصارا وصيتى كرده است و من دوست دارم آن را در ميان دوستان مسلمانم مصرف كنم . امام عليه السلام فرمود : همان گونه كه وصيت كرده است به وصيت عمل كن . خداوند تبارك و تعالى مىفرمايد : « همانا گناه آن به عهدهء تغيير دهندگان آن است . » 715 - ( 2 ) محمد بن مسلم گويد : « از امام صادق عليه السلام دربارهء شخصى سؤال كردم كه مالش را براى صرف در راه خدا وصيت كرد . امام عليه السلام فرمود : به كسى بپرداز كه برايش وصيت كرد ، هرچند يهودى يا نصرانى باشد . خداوند مىفرمايد : « هركس پس از شنيدن وصيت آن را تغيير دهد ، همانا گناهش بر عهدهء تغييردهندگان آن است . » 716 - ( 3 ) حسين بن سعيد از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « اگر شخصى به من وصيت كند كه مالى را براى يهودى يا نصرانى مصرف كنم اين كار را انجام خواهم داد . خداوند مىفرمايد : « هركس پس از شنيدن وصيت آن را تغيير دهد ، همانا گناهش بر عهدهء تغيير دهندگان آن است . » 717 - ( 4 ) ابو خديجه از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « كافر از مسلمان ارث نمىبرد ولى مسلمان مىتواند از كافر ارث ببرد مگر آن‌كه مسلمان چيزى را براى كافر وصيت كند . » 718 - ( 5 ) احمد بن هلال از طريق نامه از امام هادى عليه السلام دربارهء يهودى كه هنگام مرگ براى هم كيشان خود وصيت كرد ، سؤال كرد . امام عليه السلام در پاسخ مرقوم فرمود : « آن را به سوى من بفرست و مرا آگاه كن تا آن را در راه شايسته مصرف كنم انشاءالله » .